İş İşten Geçince..

Hayat öyle zor bir yere gidiyor ki bende..

İnan benden ne kaldı bilmiyorum,sende.

İncecik ip üzerinde düşmekten korkuyorum

Ama yine de beni düşüren sen ,sana sarılıyorum.

Sahi

Beni önce itip sonra tutman da neydi?

Pişmanlık mı demeliyim buna?

Yoksa bana olan sevgin mi?

Sahi

Bana olan sevgiydi bir zamanlar değilmi?

Peki şimdi?

Düşüyorum

Ya çeker alırsın beni

                                                     Yada anlarsın ama, gelince vakti..



                                                                                         Kalemimden Dökülenler

Adım Adım

Adımlarım yaşadığım kadar
Anılarım,gözyaşımın gamzemden geçtiği kadar
Hayallerim,gökyüzündeki pamuklar kadar
Yıllar çabucak geçmedi
Her anını yaşadım
Unuttum demiştim ya
Hiçbirini unutmadım

Dua

Hangi acına şükrettin sen?
Ağlarken elini açıp isyan etmeden?
Düşündün mü hiç bilmem ama
Daha kötüleri de var senden


Duygusallığa korkak,ağlamaktan aciz
Ne gözyaşı,ne açlık tatmamışsın bariz
Bari unut geçmişi ,geleceğinde bırak iz

Kalemimden Dökülenler

Karanlık Yolcum

Yok etmek parmağının ucundayken
Var etmek daha yakınında.
Güneşe dön.
Ve karanlık yolcunu göm.
Toprak altına.

         Kalemimden Dökülenler

Aşk

Aşk
Sen nasıl birşeysin..
10 yıldır seninleyim belki,hala tanıyamıyorum ama

Bir anda gidiyorsun senin çok yakın arkadaşın geliyor ''nefret''
Sonra bir anda gidiyor. onu kovuyorsun resmen. Ve sen daha da büyüyorsun.
İçim içime sığmıyor.
Benden her geçen gün azalman gerekirken,nasıl ilk günkünden fazla olabiliyorsun..
Sen bende,hiç iyileşmeyen tümörlü bir hastalık gibisin.
Zararın yok değil,ama arkadaşını gördüğünde beni unutman yararını yok ediyor.


                                                                                   Kalemimden Dökülenler

Lisanım aşk

Lisanım aşk.
Sözcüklerim;
Aşkın kavrulup,balla süslenmiş halleri.
Bazen de sert,bazen acı..
Tıpkı bir ülkeyi fetheder gibi.
Kalbim yorgun.
Çok savaş geçirmiş.
Çoktaaan da fethedilmiş.
Ama sen ,
Yeni açan bir çiçek.
Yazık,koparılmayı bekler gibi...


                                                             Kalemimden Dökülenler..

Sen Ağlarsan

Ağlıyorsun

Gözlerin küçülüyor

Ordan anlıyorum

Gözlerin kısılıyor
O an bakamıyorum

Sonra cizgine doluyor gözyaşı

Akmamak için çabalıyor adeta

Ağlama...

Sen ağlarsan bende ağlarım

Sonra sarılır ağlarız

Gözyaşlarımızı sileriz

Ama yine aglariz

Sen ağlarsan

Ağlar tüm yaşadıklarımız

Biraz gülümsemeye çalışır

Yine ağlarız

Sen ağlarsan
Biz ağlarız
Sen ağlama...


Kalemimden Dökülenler

Büyüdün.

Hıçkırarak ağlamayı unuttuğun zaman,
tüm saflığını yitirmiş olduğunu anlayacaksın.

Kalemimden dökülenler.2014

Giden

Ayrı ayrı biten bir gece

Ayrı başlayan bir sabah

İnsan bu kadar mı uzak olur yakınken?

Bu kadar mı uzak olmak ister 

En güzel yerimdeyken.
Neden çıkmak ister
En derindeyken?
Zaman geçiyor
Giden zaman,mutluluk giden.
Çok uzaklaşıyor
Sevdiklerim benden.
Giden zaman değil,ömürmüş giden.

Bilmiyorum

Susarak anlatabilsek keşke bazı şeyleri

Konuşuyoruz yüzüne vuruyoruz da ne oluyor?

Susarak atlatabilsek keşke bazı şeyleri

Avazımız çıktığı kadar bağırıyoruz da ne oluyor?

Uyusak ve geçse keşke bazı olaylar

Sabahlıyoruz da ne oluyor?

Kafaya takmadan atlatabilsek keşke bazı şeyleri

Düşünüyoruzda ne oluyor?

Hep aynı yerdeyim

Yolun sonunu görememem ondan
Hep aynı serdeyim
Doğru yolu bulamamam ondan


Kalemimden Dökülenler

Bizi Bu Kötü İnsanlar Mahvetti

Bir dur..
Önce bir sus..
Bak ben iyi birşey yapacağım belki,
Bir bekle..

Bir gör..
Ne yapıyorum bir gör..
Niye yapıyorum ?
Bir sor..

Niye yapmıyorum?
Bir dinle..
Kırıldım her yanımdan..
Birer birer..
Hep mi iyiler gider?

Etme hemen infaz..
Bir anla..
Adımlarım hep yarım..
Bomboş ondan yanım..

Yıka o kararmış kalbini de
 Bir dinle..


Biz iyilik saçacağız
Dünyaya!
Ama kötü insanlar
Yollarımıza taş koymazsa.

Birden

İstediğim bu işte
Fonda Amelie
Vakit gece vakti
Gecenin sessizliği
Senden çok uzakta
Şu sıralar uyuyan sevgili
Seni uyutmayan sevgi
Adil mi ?

Acı, ensemde
Tıpkı eskisi gibi
Bana tekrar şiir yazdıracak
kadar keskin
Bunu hayal etmemiştim
Kapı boşluğundan yattğın odaya
Sevgim her seferinde çarpıp kapıya
Geri dönüyor bana
Adil mi?

***

Hayatın Şarkısı

1.Bölüm
Son günlerim
Yalnız ağladığım,yalnız uyandığım
Yalnız yattığım
Geceleri uyanıp birden şiir yazdığım
Rüyalarımın etkisinde kaldığım
Kulaklığımı taktığım hayal dünyama daldığım
Son günlerim
Yalnız kaldığım
Son günlerim
Yatağım,yastığım
Yastık altı gözyaşım
Son günlerim
Kendimle yaşadığım sırlarım..

2.Bölüm
İlk günlerim
Bir türlü rüya göremediğim
Kulaklığımı takıp daha müzik dinleyemediğim
Hayallerimde rüzgarın peşinden gidemediğim
Hayatımı bölüştüğüm insana adadım ömrümü
Kendim bile göremiyorum artık kendi yüzümü
İlk günlerim
Ne yapacağımı bilemediğim
İlk günlerim
Şimdiden kalemimi yitirdiğim
Mutluluk çok hızlı
Bana biraz daha zaman
Zor oluyor yakalamam

Güzel bir rol içindeyim belkide
İç dünyamdan sıyrılıp,oynamalıyım bu oyunu
Hayatın şarkısı eşliğinde...


3.Bölüm
Oynayamıyorum bu oyunu,
Belki yok etmeliyim bu durumu
Ne bırakıp gidebiliyorum
Ne kalıp yaşayabiliyorum
Bir yol gerek bana bir yol.
Bir de yolumun üzerinde tutunacağım bir kol..

Farklı zamanlarda tek bir olayı anlatan belirsizliklerle,ne yapacağını bilememezlikle dolu bir şiir...

Büyük Dalgalar

Büyük dalgalar gibiydin
Bense minik bir balık

İstediğin yere gittim
İstediğin yer molalık
Hayat kalabalık
Yok zaman molalık
Bir yer arıyorum
Uzun zaman yatmalık
Mavisi bol,yeşili gür olsun
Şiir okusunlar başımda...


Kalemimden Dökülenler. 2014

İlk önce ben

İki günü bir geceye bağladım yine
Güneşe uyanmadım,güneş bana uyandı
Onu ben karşıladım,ilk beni gördü
Kuşlar benim için öttü yine
Ve bir tek ben dinledim onları
İlk onlar güldürdü beni
Adımı ilk ben attım yola
Sen, sanki bir çiçek yeni güne açan
Bense arı o kokuyla yol bulan
İlk sen uyuyacaksın yine gün bitiminde
Bense geceleri aktarıp gündüze
Güneşe,geceye,açan çiçeklere
Seyr alıp,seyre dalmaya devam edeceğim...

                                                                 Kalemimden dökülenler
 

Bu Sessizlik

Bu sessizlik
Camı açıp havayı
Kokla diye  var
Bu sessizlik
Kimsenin sokakta olmayışını
İzlemek için var
Bu sessizlik
Gözlerini kapatıp rüzgarın yüzünü öpüşünü
Hissetmek için var
Bu sessizlik
Sabah ezanının şehrinde yankılanışını
Duymak için var
Bu sessizlik
Hayal kurman için var

Bu sessizlik
Sebepsiz gözyaşın ve aptal gülümsemen için var
Bu sessizlik
Aslında varolan yalnızlığını yüzüne çarpmak için var
Ve bu sessizlik
 İhtiyacın olan huzur için var
shhhhiittt!
En çok da sessizliğini sürdürmen için var

Kalemimden dökülenler.2014

Yazdıkça

Yazdıkça, rahatlar için
Yazdıkça, doğar güneşin
Yazdıkça, çıkarsın karanlıkta sıkışmış deliğinden
Yazdıkça girersin tozlu yaprakların içine, çıkarsın nefeslerden ❣

                                       Kalemimden dökülenler

YAŞAM

Biraz gözlerimi kapatıyorum
Yorulmuşum.
Kalpli yastığım yanımda
Sarılıyorum.
Gözümü açıyorum
Çekik gözlerin
 Yumuk yumuk.
Bana bakıyor.
Bana değer vererek bakan
Tek gözler.
Parlıyor.
Onlar sanki bana açılan
Küçücük cam.
Ama ordan gelen hava
Benim için YAŞAM..

                                            Yorgunellanın Kalemi..

Gece

Geceden sabaha yolculuk eden ilk araba gibi..Başladı yine hayat,açıldı kapılar sese,eğlenceye..
Sessizliğimi çalan ilk fren sesi
Kim bilir kaçıncı ürperiş alıştıramadım kendimi
Gece benimdir benim!
Güneş doğana dek benim bu ülke
Topraklarımız miras,uyuyan bebeklere
Sessizliğin biteceği gün bitecek gece
Kalan bir tekcik gece
Oda iki hece
Şimdilerde
Sessizlik,ben ve birde gece

Taze yara

Bekleyiş..
Eller kenetlenmiş,gözler yaşlı..
Herkes telaşlı.
Karanlıktan çıkan nur için bekleyiş.
Yüreği söküp alan acı.
Sessizlik.
Sesin sonuna kadar çıkar,ama kimse duymaz ya.
O sessizlik.
Nefret!
Desteğini bile beklemezken fitnelerin karıştığı insanlar.
Fitne fesatlar!
Acılı anneler
Babayı bekleyen bebeler
Dünyadaki kötülükten habersiz küçücük bebekler,melekler.
Gözü yaşlı olanlar ve gözü yaş görmeyen kimseler..
Benciller.
Sesi dahi titremeyenler...
Bizden değiller.
Geriye kalan kocaman bir acı
Hangi su söndürecek kalplerdeki yangını.
Hangi baba güldürecek o masum çocukları.
Canım çok yanıyor...
Kimse söndüremiyor bu yangını.

Bir avuç kömüre ömür verenlere...